stelazine

Τάσος Λειβαδίτης , Εκείνο

In Φωνο γράφος,επι γραφές on 07/06/2010 at 1:52 πμ

 

rain

 

Έρχονται ώρες, που ξαφνικά σε πλημμυρίζει ολάκαιρο
η νοσταλγία του ανέκφραστου – σαν τη θολή, αόριστη
ανάμνηση απ’ τη γεύση ενός καρπού,
που’φαγες κάποτε, πριν χρόνια, σαν ήσουνα παιδί,
μια μέρα μακρινή, λιόλουστη – και θέλεις να τη θυμηθείς
κι όλο ξεφεύγει. Τα μάτια σου
γεμίζουν τότε απόνα θάμπος χαμένων παιδικών καιρών.
Ή ίσως κι από δάκρυα.
Γι αυτό, σας λέω, πιστεύετε πάντοτε έναν άνθρωπο που
κλαίει.
Είναι η στιγμή που σας απλώνει το χέρι του,
φιμωμένο και γιγάντιο,
Εκείνο που ποτέ δε θα ειπωθεί.

 

 

 

"Ποιήματα" 1958-1964

Ερμηνεία Καταλειφού

Advertisements
  1. Κάποτε όλοι μας επιστρέφουμε σε κοινούς τόπους.

  2. β)δακ(ρ)υα τ(ο χ)έρι του φιμωμένο (ή
    [ποτέ δεν θα ειπωθεί]

  3. σσσσττττ

  4. Και η σιωπή, η παύση στο λόγο, λόγος είναι. Αληθινός. Το νώθο παιδί της σκέψης μας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: