stelazine

Ayrilia, Homo Ludens

In κατα γραφές on 27/10/2010 at 5:10 μμ

Κοιμόμαστε. Όταν ξυπνάμε είμαστε παιδιά. Στα όνειρα μικραίνουμε. Πολύ. Η πόλη μας νανουρίζει. Μια κούνια μισή που πάλλεται στον χτύπο της καρδιάς. Της δικιάς μας. Της δικιάς σου. Παίρνουμε το δρόμο. Επιλέγουμε διαδρομή. Χωριζόμαστε σε ομάδα, και ξεκινάμε το παιχνίδι. Κυνηγητό. Κρυφτό. Κοιμόμαστε. Όταν ξυπνάμε κρατάμε τα χέρια των φίλων μας. Παίζουμε. Επιλέγουμε το πάρκο, τη γειτονιά, το σοκάκι. Περπατάμε διαγώνια στη λεωφόρο. Σκουπίζουμε τη λάσπη απο τα παπούτσια στο τσιμέντο. Ξαναπατάμε τη λάσπη. Η λάσπη μας αρέσει. Η λάσπη μας ανοίκει. Παίζουμε. Γυρνάμε και κοιτάμε. Ο ένας τον άλλο. Εμείς εσάς. Κοιταζόμαστε. Κοιμόμαστε. Όταν ξυπνάμε είμαστε παιδιά. Στα όνειρα μικραίνουμε πολύ. Ταξιδεύουμε στο φως της Πατησίων. Βράδυ. Ακούμε μουσική. Παίζουμε μουσική. Παίζουμε μουσική με τις λέξεις. Παίζουμε μουσική με τα χρώματα.  Των λέξεων.    Κρατάμε την Κατερίνα.      Κρατάμε το Γιώργο.      Κρατάμε τον Παναγιώτη.      Κρατάμε την Πηνελόπη. Κρατάμε δυο παιδικά μας όνειρα.       Απο το χέρι.

σ] (κ

Advertisements
  1. “Poiesis, in fact, is a play-function. It proceeds within the play-ground of the mind, in a world of its own which the mind creates for it. There things have a different physiognomy from the one they wear in ‘ordinary life’, and are bound by ties other than those of logic and causality.Johan Huizinga, «Homo Ludens» or «Man the Player», 1938

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: