stelazine

Αρχείο Συγγραφέων

stelazine, το μαύρο και το λευκό τετράγωνο

In υπερ γραφές on 30/07/2013 at 2:33 μμ

 

rodchenko

stelazine, τι δεν έκανα για να αλλάξω τον κόσμο

In υπερ γραφές,ερωτο γραφές on 26/06/2013 at 10:37 μμ

Image

you have 2 (unread) messages
τίποτα δεν ξεπερνάει το τίποτα
όσο το φαντασιακό τυλίγει το σώμα
ένα γύρω ο κατακρημνιζόμενος κόσμος

-μη γράφεις τόσο μεγάλες λέξεις
-πώς σου αρέσει;

you have 2 (unread) messages
φοβάμαι φοβάμαι φοβάμαι
να μυρίσω την πεθαμένη ζωή της πόλης
οι μύγες την καταπίνουν
η αποικοδόμηση άρχισε
κι εμείς; η ανοικοδόμηση των
νέων κόσμων; η κατασκευή των καταστάσεων;

-μη γράφεις μεγάλες φράσεις
-άσε τον κόσμο. πώς σου αρέσει;

you have 2 (unread) messages
απ’ το γραφείο στο μπαλκόνι και πάλι μέσα
τσιγάρα. τσιγάρα. τσιγάρα. κουδούνι. ένας φίλος
και μπύρες. τσιγάρα. τσιγάρα.
τρεις το πρωί.
φεύγει. ύπνος.

-pou eisai? ti kaneis tora?
-pos sou aresei?

έτσι εσύ
κι εγώ
το ξιπασμένο αφεντικό
κι ο μεταπωλητής του χρόνου μας
οι ερεθισμένες μανάδες
κι οι έφηβοι
μια σαλή νυχτωδία

you have 2 (unread) messages
τα νέα.
βραζιλία
τουρκία
και αλμικανταράτε του αλδεβαράν
εξεγείρονται.
επόμενο.
άλλη μια αυτοκτονία.
επόμενο.
απεργός πείνας.
you have 2 (unread) messages

κάθομαι αναπαυτικά

-edo eimai.
-maresei agria. esena pos?

stelazine, κ-οι-νό

In ερωτο γραφές on 01/04/2012 at 4:33 πμ

rene magritte- the lovers

πρώτα πέρασαν λίγες ώρες
έκαναν έναν διασκελισμό

αυτός σκόρπισε λίγο αίμα του
εκείνη ντύθηκε τα καλώδιά της
κι αρχίσανε
δύο
ένα
δύο
ένα
δύο
ένα – ένα – ένα
και κανένα καμιά φορά
ένα – ένα – δύο –         – δύο –         – ένα – ένα –         –
τα κενά του ρυθμού λέξεις
έστω ασχημάτιστες
–                                    –
αυτή ντύθηκε λίγο αίμα του
εκείνος σκόρπισε τα καλώδιά της

έτσι κάπως αρχίζει ό,τι Είναι
ή 
τελειώνει καμιά φορά

ένας διασκελισμός
λίγες ώρες μετά

Walter Benjamin, Απόσπασμα Μονόδρομου

In ανα γραφές on 11/11/2011 at 2:02 μμ

wright_beautiful landscape

Η ανάπτυξη κάθε ανθρώπινης κίνησης, είτε πηγάζει από πνευματική ή κι από φυσική παρόρμηση, θα βρει αντίθετη την απεριόριστη αντίσταση του περιβάλλοντος. […] Κι αν ο μεσαιωνικός καταναγκασμός καθήλωνε τον άνθρωπο μέσα σε φυσικούς δεσμούς, τώρα είναι αλυσοδεμένος μέσα σε μιαν αφύσικη κοινότητα. Λίγα πράγματα θα ενισχύσουν τη μοιραία δύναμη της εξαπλούμενης ροπής για περιπλάνηση όσο η περικοπή της ελευθερίας μετακινήσεως, και ποτέ η ελευθερία της κίνησης δεν βρέθηκε σε μεγαλύτερη αναντιστοιχία με την πληθώρα των μέσων που διαθέτει.

stelazine, ΠΟΙΗ-

In υπερ γραφές on 08/07/2011 at 5:51 μμ

(αρχείο pdf)     ΠΟΙΗ-

Αου(ρ)ελ(λ)οstelavous, Cusco

In δια γραφές,εικονο γραφές,κατα γραφές on 16/04/2011 at 4:40 μμ

miro1

                                   [ [γραμμική απεικόνιση λεκτικού εμβολισμού] ]

                                                         το ποίημα
                                    δεν είναι κατάλογος           σας προσφέρουμε
                                      δεν έχει τιμή          μεγάλη ποικιλία συνδυασμών βασισμένων
                                                                         στις κορυφαίες
                                                           ποίημα                             στιγμές μας
                με γεύση καπνισμένο δέντρο
                με γεύση
                με γεύση
                                                κοίταξες τα φύλλα του
                με γεύση                        πόσες φορές                                         
                με γεύση      μαύρη                                       το σβήσαμε                       
                                                                                                           

                                                               4. κι έχει πλάκα

                                      θυμήσου

                                                                                           μέχρι εδώ αμέτρητες

stelazine, παιδικό

In υπερ γραφές,εικονο γραφές,κατα γραφές on 02/03/2011 at 10:12 μμ

 

είναι ένα παιδί 

παιδικό (κλικ για να Δείτε το ποίημα)

stelazine, ιστορίες με Ζάχαρη

In ερωτο γραφές,κατα γραφές on 08/02/2011 at 5:05 μμ

 image 

μια φορά

είπε

στην ουτοπία μαζί περπατούσαμε και μαζί μια φορά κι ο καιρός ο καιρός είπε ήταν μωβ και πετούσαμε κι ο καιρός ήταν μόνο

α

σ

                                          περπατούσαμε πόδι με πόδι αγκαλιά με

               την αγκαλιά του δρόμου ναι και ήταν αστρικός

        ήταν ο δρόμος που έριχνε χιόνι λιωμένο ζάχαρη κολλημένη

                 στα μαλλιά και τα μάγουλα είπε (χ) τα μάγουλα έγλειφα

                                            τα μάγουλά σου κι ύστερα τα χείλη σου ήταν σαν χιόνι

                                     όχι δεν μου άρεσε αυτό είπε

                                                                           ν

                                                                           ι

όμως στην ουτοπία χιόνιζε πάντα στα μάτια και τα μάτια μας έγιναν αστρικά όπως μια κοσμική λάμψη που είναι μια άγνωστη φράση έτσι τα μάτια μας είπε και είπε πότε πότε έγλειφα τα χείλη σου κυρίως όταν ο καιρός καλός λιωμένο χιόνι

τ

ό

                     με λίγη ζάχαρη μου κολλούσες τα βλέφαρα έλεγες

                                έλεγες τώρα κοίτα η ουτοπία

                                   έλεγες η ουτοπία σου (μ’) δεν έχει ήλιο        

  έτσι έλεγες

                                 κάνει κρύο από χιόνι και ζάχαρη

                                                                     κι όλο πόδι με πόδι εδώ μόνο άστρα

                                            και δρόμος έτσι έλεγες

  ειπε

ν

ε

ς

μέσα σου

μ’ άφηνες είπε μ’ άφηνες ύστερα στο σκοτάδι για ώρες

άκουγα πόδια να σπάζουν ήταν κι άλλοι είπε ήταν κι άλλοι στην ουτοπία κι εγώ έτριβα είπε τα βλέφαρά μου στο χιόνι ν’ ανοίξουν με πόνο υγρό κι έτρεχα είπε κολλούσα εκείνα τα

σ

π

                    η ουτοπία μας είπε ήταν όλο σπασμένα πόδια δεν είχε

 χέρια ή άγγιγμα μόνο να γλείφω τα χείλη σου

                        όταν μας κούραζε ο δρόμος

                                                γιατί ο δρόμος είπε

                                       ο δρόμος το χρώμα (ν) της ουτοπίας

                                                                  σαν αστρικό και

                                        σαν χαρταετός τρύπιος

                                                                         ό

                                                                         δ

                                                                         ι

                                                                         α

με ζάχαρη

κι ένας διάτρητος δρόμος δεν είναι τίποτα αν έχεις πόδια γερά να πηδάς το κενό ή φτερά μα αν η ζάχαρη είπε αν η ζάχαρη ξεκολλήσει φαντάσου είπε ένα ρήγμα γεμάτο αστροχιόνι σαν

σ

τ

                                               αν στρώμα τότε πόδια με πόδια αγκαλιά

ώ

μ

                                               κι είδες είναι ωραία εδώ

ή

τ

                       (ά) κι έχει γεύση

φ

ο

ς

μια φορά είπε

στην ουτοπία μαζί μια φορά κι ο καιρός ήταν μωβ και πετούσαμε

κυρίως όταν δεν έριχνε ζάχαρη χιόνι λιωμένο να κολλά τα φτερά μας κυρίως τότε ναι

τ

ό

                                                  στην ουτοπία οι θύελλες σήκωναν ζάχαρη είπε

                             πυκνή έγλειφες τότε εσύ τα φτερά μου

                     κολλούσες τα μάτια κι άκουγα πόδια

                     (ε) να σπάζουν

                                                 και φοβόμουν τα ρήγματα

                                               όμως νομίζω κυρίως ήταν μωβ κι είχε γεύση

                           κι ας μην είχαμε χέρια πετούσαμε

                                                                          σ

α

μ

ε

είπε 

[συνήθως]

[συνήθως πετούσαμε σκορπώντας ζάχαρη πάνω από τάφους κρυμμένους στο χιόνι]

stelazine, εμείς

In Φωνο γράφος,κατα γραφές on 14/01/2011 at 5:45 μμ

3704682867_9175057dbe

https://www.youtube.com/watch?v=4VDcdXOBHho

αν είμαστε είναι όπως τώρα
μια λίμνη υπήρχαμε μόνοι μας ξέβρασε
στεγνώσαμε στον ήλιο πόλεμο
είναι π(ο)ια η ζωή
εκεί έξω
ο άλλος ποιος
τον λένε μουσική στα σκοτεινά
είναι εδώ
είναι τώρα
τι είναι εδώ
τι είναι τώρα
είναι είμαστε εμείς καθημερινοί
τι είναι είμαστε
τι είναι εμείς
είναι είμαστε εμείς καθημερινοί
ο δρόμος λιμνάζει πόλεμο
κάθε μέρα
κάθε μέρα
κάθε μέρα
δρόμος
ανία υπήρχαμε μόνοι
ο άλλος
εμείς
καθημερινοί
λιμνάζει πόλεμο
κάθε μέρα
κάθε μέρα
κάθε μέρα
δρόμος
ο άλλος
τον λένε μουσική στα σκοτεινά
εμείς
είναι π(ο)ια η ζωή
κάθε μέρα
είναι π(ο)ια η ζωή
ανία(τη μουσική στα σκοτεινά
άκου
είναι εμείς)
είναι τώρα κι εδώ
είναι εμείς
στα σκοτεινά μας λένε μουσική
άκου
-είμαστε είναι εμείς-

Μ. Χάκκας, Περίπτωση θανάτου (απόσπασμα)

In επι γραφές,εικονο γραφές on 10/01/2011 at 3:22 μμ

 

[…] ήμουν σαν ένα φύλλο -όχι φύλλο μνήμη, μαραμένο σε κάποια σελίδα βιβλίου- πράσινο, καταπράσινο φύλλο πάνω σε δέντρο, δροσιά και χαμόγελο. […]