stelazine

Archive for the ‘ανα γραφές’ Category

Walter Benjamin, Απόσπασμα Μονόδρομου

In ανα γραφές on 11/11/2011 at 2:02 μμ

wright_beautiful landscape

Η ανάπτυξη κάθε ανθρώπινης κίνησης, είτε πηγάζει από πνευματική ή κι από φυσική παρόρμηση, θα βρει αντίθετη την απεριόριστη αντίσταση του περιβάλλοντος. […] Κι αν ο μεσαιωνικός καταναγκασμός καθήλωνε τον άνθρωπο μέσα σε φυσικούς δεσμούς, τώρα είναι αλυσοδεμένος μέσα σε μιαν αφύσικη κοινότητα. Λίγα πράγματα θα ενισχύσουν τη μοιραία δύναμη της εξαπλούμενης ροπής για περιπλάνηση όσο η περικοπή της ελευθερίας μετακινήσεως, και ποτέ η ελευθερία της κίνησης δεν βρέθηκε σε μεγαλύτερη αναντιστοιχία με την πληθώρα των μέσων που διαθέτει.

Advertisements

T.S Eliot, The Waste Land (1922)

In ανα γραφές on 01/02/2011 at 10:45 μμ


…Who is the third who walks always beside you?
When I count, there are only you and I together (360)
But when I look ahead up the white road
There is always another one walking beside you
Gliding wrapt in a brown mantle, hooded
I do not know whether a man or a woman
-But who is that on the other side of you?…

from chapter V. «What the thunder said »

…Ποιός είναι ο τρίτος που πάντοτε βαδίζει πλάι σου;
Όταν μετρώ, είμαστε μαζί μόνο εσύ και γώ (360)
Όταν όμως κοιτάζω μπροστά μου στον κατάλευκο δρόμο
Πάντοτε υπάρχει κάποιος άλλος που βαδίζει πλάι σου
Γλιστρώντας τυλιγμένος μέσα σ’ ένα καφετί μανδύα, κουκουλωμένος
Δεν ξέρω αν είναι άντρας ή γυναίκα
– Μα ποιός είναι εκείνος στο άλλο σου πλευρό;…

Απο το κεφάλαιο V. «Τί είπε η βροντή»
μτφ Κλείτος Κύρου

Τάσος Λειβαδίτης, Κριτική της ποίησης

In ανα γραφές,επι γραφές,κατα γραφές on 16/12/2010 at 2:13 πμ

mera trellou (137)

Ε! τι καθόσαστε λοιπόν ποιητές
βγήτε στους δρόμους, καβαλήστε στα λεωφορεία, ανεβήτε στις αμαξοστοιχίες
να δήτε καθώς θ’ απαγγέλετε τα τραγούδια σας
ν’ ανθίζει μες στην καρβουνόσκονη σαν έν’ άσπρο τριαντάφυλλο
το γέλιο των μηχανοδηγών.
Πηγαίντε στη λαϊκή αγορά
ανάμεσα στις φωνές και τη μυρουδιά των λαχανικών.
Είναι εκεί μια αντρογυναίκα με ξυλοπάπουτσα
που αν χαμογελάσει με τους στίχους σας
σημαίνει πως κάτι φτιάξατε στη ζωή σας.
Γιατί αυτή η αντρογυναίκα με το πλατύ, βλογιοκομένο πρόσωπο
έχει τρία παιδιά σκοτωμένα
και δεν τόχει σκοπό να γελάσει με μυξάρικους στίχους.
Ανεβήτε με τα πριονοπέδιλα πάνω στους στύλους του τηλέγραφου
και τραγουδήστε και ξανατραγουδήστε
και κουνώντας σαν ένα τσαλακωμένο κασκέτο την καρδιά σας
χαιρετήστε
το μέλλον.

Ρολάν Μπαρτ, Απόσπασμα μαθήματος

In ανα γραφές on 28/08/2010 at 8:16 μμ

Στη στέρηση του ανθρώπου από τη γλώσσα του στο όνομα ακριβώς της γλώσσας, βασίζονται όλες οι νόμιμες δολοφονίες.

Μαντώ Αραβαντινού, Γραφή Γ΄ (απόσπασμα)

In ανα γραφές,επι γραφές on 15/06/2010 at 6:55 μμ

Ποια μέθη κρατάει τα βλέφαρά σας μισόκλειστα;
Η μνήμη του αδιέξοδου; ή η γνώση του ελάχιστου;

   
Έτσι τους μίλησα και κρατούσα τα μάτια ορθάνοιχτα μέσα στη νύχτα.
Γιατί αυτή των φθόγγων η δύναμη των αισθήσεων μαλακτικό και μαστίγιο.
Όμως άπνοια του θέρους και θρηνωδία πουλιών.
    

Τότε τα πράγματα με πλησίασαν ανάλγητα και αυτά περιγράφω.
Προχωράω σε βάθος.
Διαπερνώ τον χώρο του λόγου.
Αρθρώνω τους φθόγγους που βγαίνουν απρόθυμοι απ’ την καρδιά των αντικειμένων.
Περισφίγγω ασφυκτικά το αντικείμενο.
Ενσωματώνω κι ενσωματώνομαι στις μορφές του αντικειμένου.
Η γλώσσα ακόμα ανάπηρη.

 
Το εκεί, το εδώ, που πάντα συμπλέκεται.
Το εγώ και το συ στους δικούς του τους νόμους.
Ακούω τους κραδασμούς του ανέκφραστου,
των ανάρθρων τους ήχους,
των φθόγγων φευγαλέα την άρθρωση,
την ροή του χειμάρρου.

    
Μετράω σιωπή.

                                                                                                                            Αθήνα 1964-67

Αντονέν Αρτώ, Θραύσματα

In ανα γραφές on 15/05/2010 at 10:46 πμ

3390454729_c84c86b924 BORN OR BRED_x

Όλοι οι μεγάλοι Μύθοι είναι σκοτεινοί, έτσι που να μην μπορείς να τους φανταστείς παρά μονάχα μέσα σε ατμόσφαιρα αιματοχυσίας και βασανιστηρίων, μακελειού, όλους αυτούς τους μεγαλόπρεπους Μύθους που διηγούνται στα πλήθη τον πρώτο ερωτικό διαχωρισμό και την πρώτη σφαγή ουσίας που φάνηκαν μέσα στη Δημιουργία.

Το θέατρο, σαν την πανούκλα, έγινε σύμφωνα με την εικόνα αυτής της σφαγής, σύμφωνα με την εικόνα αυτού του διαχωρισμού. Δίνει λύση σε συγκρούσεις, αποδεσμεύει δυνάμεις, αποσυμπλέκει δυνατότητες – και αν αυτές οι δυνατότητες κι αυτές οι δυνάμεις είναι σκοτεινές, δεν ευθύνεται ούτε η πανούκλα ούτε το θέατρο, αλλά η ζωή.

Όμως “θέατρο σκληρότητας” σημαίνει θέατρο δύσκολο και σκληρό πρώτα- πρώτα για μένα τον ίδιο. Δεν πρόκειται εδώ γι’ αυτή τη σκληρότητα που μπορούμε να εφαρμόσουμε ο ένας στον άλλο.Πρόκειται εδώ για μια σκληρότητα πολύ πιο τρομερή και απαραίτητη, αυτήν που τα πράγματα μπορούν να εξασκήσουν εναντίον μας. Δεν είμαστε ελεύθεροι. Και το θέατρο έχει δημιουργηθεί για να μας διδάξει ακριβώς αυτό.

Ή θα επαναφέρουμε όλες τις τέχνες προς μια κεντρική στάση και αναγκαιότητα, βρίσκοντας αναλογία ανάμεσα σε μια κίνηση που κάνει η ζωγραφική και το θέατρο και σε μια κίνηση που κάνει η λάβα τη στιγμή μιας ηφαιστειακής έκρηξης, ή αλλιώς καλύτερα να πάψουμε να ζωγραφίζουμε, να φληναφούμε, να γράφουμε ή να κάνουμε οτιδήποτε .

 

Le théâtre et son double,  Antonin Artaud

Ζακ Ντεριντά, Απόσπασμα συνέντευξης

In ανα γραφές on 11/05/2010 at 5:50 μμ

…Τα πάντα «βγαίνουν» για μένα από την εμπειρία (ζωντανή, καθημερινή, αφελή ή στοχαστική, ενάντια στο αδύνατον), από αυτήν την «προτίμηση»* που οφείλω ταυτόχρονα να καταφάσκω και να θυσιάζω. Υπάρχει πάντα για μένα, και πιστεύω πως πρέπει να υπάρχουν περισσότερες από μία γλώσσες, η δική μου και η άλλη (απλοποιώ υπερβολικά) και οφείλω να προσπαθώ να γράψω με τέτοιον τρόπο ώστε η γλώσσα του άλλου να μην υποφέρει από την δική μου, να με υποφέρει χωρίς να υποφέρει, να δέχεται τη φιλοξενία της γλώσσας μου χωρίς να χάνεται μέσα σ’ αυτήν ή να ενσωματώνεται. Και αμοιβαία, αλλά η αμοιβαιότητα δεν είναι η συμμετρία- και πρώτα από όλα επειδή δεν διαθέτουμε εδώ κανένα ουδέτερο μέτρο, κανένα κοινό μέτρο δοσμένο από έναν τρίτο. Αυτό πρέπει να εφευρίσκεται σε κάθε στιγμή, σε κάθε φράση, χωρίς βεβαιότητα, χωρίς καμιία απόλυτη προφύλαξη. Σαν να λέμε ότι η τρέλλα, μια ορισμένη «τρέλλα», πρέπει να καραδοκεί σε κάθε βήμα, και κατά βάθος να αγρυπνεί πάνω από τη σκέψη, όπως κάνει ο λόγος…


*αναφορά στο ιστορικοκοινωνικό και τοποχρονικό πλαίσιο γέννησης και ύπαρξης :    «…συμβαίνει λοιπόν να έχω γεννηθεί… μέσα  στην προτίμηση της γαλλικής γλώσσας…μέσα στην προτίμηση αυτής της εποχής, αυτών που αγαπώ…»

Πολ Όστερ, Απόσπασμα Συνέντευξης

In ανα γραφές on 08/04/2010 at 12:35 μμ

huge.62.314764 όσο όμορφη κι αν είναι η εξοχή, πόση ποίηση τελικά κλείνει μέσα του ένα βουνό; Οι άνθρωποι που συγκροτούν την ψυχή της πόλης, θα είναι πάντα πολύ πιο ποιητικοί

Έλιοτ, Περί Περιπλάνησης

In ανα γραφές on 08/04/2010 at 1:07 πμ

«Στο τέλος της περιπλάνησης θα φθάσουμε και πάλι στην αρχή, στην αφετηρία , εκεί απʼ όπου ξεκινήσαμε και τότε θα γνωρίσουμε αυτό το μέρος για πρώτη φορά»