stelazine

Archive for the ‘επι γραφές’ Category

Μ. Χάκκας, Περίπτωση θανάτου (απόσπασμα)

In επι γραφές,εικονο γραφές on 10/01/2011 at 3:22 μμ

 

[…] ήμουν σαν ένα φύλλο -όχι φύλλο μνήμη, μαραμένο σε κάποια σελίδα βιβλίου- πράσινο, καταπράσινο φύλλο πάνω σε δέντρο, δροσιά και χαμόγελο. […]

Advertisements

τ(ρ)ελ(λ)ος, Να φλέγεσαι να φαντάζεσαι και να πιστεύεις

In επι γραφές,κατα γραφές on 03/01/2011 at 2:21 μμ

lovestory

Η έγνοια

της μοναξιάς

του άλλου

 

ένα φιλί

Κατερίνα Μάμο, Γίνε παιδί

In επι γραφές on 22/12/2010 at 12:42 μμ

Δεν μπορείς

να ξέρεις

τί βλέπουν

ενώ αλωνίζουν

στον κήπο

μασουλώντας μπισκοτάκια

ακολουθώντας ένα έντομο.

Όμως πρέπει

εσείς ανήσυχες μητέρες

να παίξετε πάλι.

Σκαλίστε μέσα στο δάσος

με τα γουρουνάκια σας.

Αναποδογυρίστε πέτρες να δείτε.

Δοκιμάστε το κέικ απο λάσπη

και τη σούπα απο κατιφέδες.

Επιστρέψτε κάθε παθιασμένο

«Σ’ αγαπώ»

Περπατήστε δίπλα στο ποτάμι

κάτω απο μια πορτοκαλί ομπρέλα.

Βάλτε φιλιά σ’ ένα φάκελο.

Θάψτε ένα κουτί

Αστέρια.

 

 

Μετάφραση: Πλάτων Μάμος

Τάσος Λειβαδίτης, Κριτική της ποίησης

In ανα γραφές,επι γραφές,κατα γραφές on 16/12/2010 at 2:13 πμ

mera trellou (137)

Ε! τι καθόσαστε λοιπόν ποιητές
βγήτε στους δρόμους, καβαλήστε στα λεωφορεία, ανεβήτε στις αμαξοστοιχίες
να δήτε καθώς θ’ απαγγέλετε τα τραγούδια σας
ν’ ανθίζει μες στην καρβουνόσκονη σαν έν’ άσπρο τριαντάφυλλο
το γέλιο των μηχανοδηγών.
Πηγαίντε στη λαϊκή αγορά
ανάμεσα στις φωνές και τη μυρουδιά των λαχανικών.
Είναι εκεί μια αντρογυναίκα με ξυλοπάπουτσα
που αν χαμογελάσει με τους στίχους σας
σημαίνει πως κάτι φτιάξατε στη ζωή σας.
Γιατί αυτή η αντρογυναίκα με το πλατύ, βλογιοκομένο πρόσωπο
έχει τρία παιδιά σκοτωμένα
και δεν τόχει σκοπό να γελάσει με μυξάρικους στίχους.
Ανεβήτε με τα πριονοπέδιλα πάνω στους στύλους του τηλέγραφου
και τραγουδήστε και ξανατραγουδήστε
και κουνώντας σαν ένα τσαλακωμένο κασκέτο την καρδιά σας
χαιρετήστε
το μέλλον.

Νανά Ησαΐα, Πυροβολισμός

In επι γραφές on 10/12/2010 at 11:58 πμ

Μόνο που δεν ξέρομε

τί σκοτώσαμε ακριβώς.

Έτσι δεν είναι;

Αυτό στο οποίο θα επέστρεφε ο θάνατος

σαν σκοτεινός ήχος;

Το μαθηματικό μυστήριο

που σε κολλάει στον τοίχο;

Παιδικός ήταν ο γάμος.

Ας βγούμε έξω να δούμε στους θάμνους.

Ίσως να έχει σχήμα ζώου το κενό.

Στον τόπο ο πυροβολισμός

να εξηγεί τον φόνο.

Αν και έχει διαφύγει

η ύλη κάθε συλλογισμού.

Και τίποτα δεν θα εξηγήσει ποτέ τον κόσμο.

Θανάσης Τζούλης, Μεταστροφή

In επι γραφές on 18/09/2010 at 2:21 πμ

33

 

β

λ

ε

π

ω

μ

ε

σ

α

σ

τ

ο

π

ε

ν

θ

ο

ς

ο

   (αδυνατο να συνηθισω πως πεθανες σε ο)

λ  (ες τις λεξεις)

ω

ν

τ

ω

ν

ζ

ω

ω

ν

 

΄

  ΄

     ΄

       ΄

         ΄

           ΄

             ΄

               ΄

                 ΄

                   ΄

                    ΄

Vasily Kamensky, Tango s korovami: zhelezobetonnyia poemy – (Πατήστε το ΜΠΛΕ PDF LINK απο ΚΑΤΩ για να κατεβάσετε τη συλλογή)

In επι γραφές,εικονο γραφές on 06/07/2010 at 4:28 μμ

Vasily Kamensky
Tango with Cows: Ferro-concrete Poems – – – – PDF- – -LINK
(Tango with Cows: Ferro-concrete Poems)
Cover: Vasily Kamensky

Moscow, 1914

«Tango with Cows, offers a tour of Moscow’s urban entertainment. In his «ferro-concrete» (reinforced concrete) poems, Vasily Kamensky replaced grammar and syntax with a spatial arrangement of words that celebrates concrete as a dynamic force in the invention of the modern city. The artists discarded customary book materials and printed Tango on cheap wallpaper as a parody of urban bourgeois taste. By juxtaposing the urban tango—an erotic Argentine dance that arrived in Russia in 1913 via Paris—with the cows of rural Russia, Kamensky captured the tension poets and artists felt between the recovery of a rural past and the allure of an urban present in creating their art of the future.»

Φερνάντο Πεσσόα – Το Καπνοπωλείο (Tabacaria)

In επι γραφές on 25/06/2010 at 3:54 μμ

Τα εύσημα της μετάφρασης εδώ:

http://nest.drkameleon.com/

Ευχαριστούμε τον Dr.Kameleon.

3829311337_dfbf02cf36

Δεν είμαι τίποτα.
Ποτέ δεν θα’ μαι τίποτα.
Δεν μπορώ να θέλω να’ μαι τίποτα.
Πέρα απ’ αυτό, έχω μέσα μου τα όνειρα όλου του κόσμου.

Παράθυρα της κάμαράς μου,
Μιας κάμαρας, στα εκατομμύρια του κόσμου, που κανείς δεν γνωρίζει ποιά είναι,
(Κι αν την ήξεραν, τι θα ήξεραν?),
που βλέπει στο μύστηριο ενός δρόμου γεμάτου περαστικούς.
Σ’ ένα δρόμο απροσπέλαστο για όλες μου τις σκέψεις.
Πραγματικό, απίθανα πραγματικό, βέβαια, αβέβαια βέβαιο.
Με το μυστήριο των πραγμάτων κάτω από τις πέτρες και τα όντα,
Με τον θάνατο που υγραίνει τους τοίχους και ασπρίζει τα μαλλιά των ανθρώπων.
Με το Πεπρωμένο που σέρνει την άμαξα των πάντων, μέσα από το δρόμο του τίποτα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Μαντώ Αραβαντινού, Γραφή Γ΄ (απόσπασμα)

In ανα γραφές,επι γραφές on 15/06/2010 at 6:55 μμ

Ποια μέθη κρατάει τα βλέφαρά σας μισόκλειστα;
Η μνήμη του αδιέξοδου; ή η γνώση του ελάχιστου;

   
Έτσι τους μίλησα και κρατούσα τα μάτια ορθάνοιχτα μέσα στη νύχτα.
Γιατί αυτή των φθόγγων η δύναμη των αισθήσεων μαλακτικό και μαστίγιο.
Όμως άπνοια του θέρους και θρηνωδία πουλιών.
    

Τότε τα πράγματα με πλησίασαν ανάλγητα και αυτά περιγράφω.
Προχωράω σε βάθος.
Διαπερνώ τον χώρο του λόγου.
Αρθρώνω τους φθόγγους που βγαίνουν απρόθυμοι απ’ την καρδιά των αντικειμένων.
Περισφίγγω ασφυκτικά το αντικείμενο.
Ενσωματώνω κι ενσωματώνομαι στις μορφές του αντικειμένου.
Η γλώσσα ακόμα ανάπηρη.

 
Το εκεί, το εδώ, που πάντα συμπλέκεται.
Το εγώ και το συ στους δικούς του τους νόμους.
Ακούω τους κραδασμούς του ανέκφραστου,
των ανάρθρων τους ήχους,
των φθόγγων φευγαλέα την άρθρωση,
την ροή του χειμάρρου.

    
Μετράω σιωπή.

                                                                                                                            Αθήνα 1964-67

Τάσος Λειβαδίτης , Εκείνο

In Φωνο γράφος,επι γραφές on 07/06/2010 at 1:52 πμ

 

rain

 

Έρχονται ώρες, που ξαφνικά σε πλημμυρίζει ολάκαιρο
η νοσταλγία του ανέκφραστου – σαν τη θολή, αόριστη
ανάμνηση απ’ τη γεύση ενός καρπού,
που’φαγες κάποτε, πριν χρόνια, σαν ήσουνα παιδί,
μια μέρα μακρινή, λιόλουστη – και θέλεις να τη θυμηθείς
κι όλο ξεφεύγει. Τα μάτια σου
γεμίζουν τότε απόνα θάμπος χαμένων παιδικών καιρών.
Ή ίσως κι από δάκρυα.
Γι αυτό, σας λέω, πιστεύετε πάντοτε έναν άνθρωπο που
κλαίει.
Είναι η στιγμή που σας απλώνει το χέρι του,
φιμωμένο και γιγάντιο,
Εκείνο που ποτέ δε θα ειπωθεί.

 

 

 

"Ποιήματα" 1958-1964

Ερμηνεία Καταλειφού