stelazine

Archive for the ‘μυθο γραφές’ Category

Ayrilia, Το αλογάκι και η κίνηση ματ

In κατα γραφές,μυθο γραφές on 25/11/2012 at 10:43 μμ
Image" Ένας κόσμος-ένας κόσμος τετράγωνος ο κόσμος μου. " Νικόλαος Κάλας

Στο βασίλειο της σκακιέρας ένας τρόμος κυρίευε τους αυλικούς. Το αλογάκι τις νύχτες κάλπαζε γοργά, με το δεξί γάμμα, το αριστερό και το ανάποδο, διέτρεχε τετράγωνα και ο μύθος του αυτός χρόνια τα πιόνια φόβιζε.

«Βασίλισσά μου, ταπεινός σας στρατιώτης, εγώ, πήρα όλα τα μέτρα που διατάξατε. Με την αυγή της μέρας του Θεού, παραταχτήκαμε ξανά στις πολεμίστρες, στις θέσεις μας, γράμματα και νούμερα και επιπλέον, ακροβολίσαμε κινήσεις, στείλαμε τον τρελλό με διαταγή για αναφορά, και στείλαμε τον Βασιλιά στον πύργο του Μικρομέγαλου Ροκέ. Βασίλισσά μου, εγώ, ταπεινό σας πιόνι εκλιπαρώ, μην ανησυχείτε, ακόμα μια μέρα θα περάσει»

Η Βασίλισσα έκανε κινήσεις αδιέξοδες από την αγωνία της, πίσω- μπρος, διαγωνίως και πάλι δεν έβρισκε γαλήνη. Της είχαν πει κάποτε για το αλογάκι, ένα ξυλόγλυπτο χλωμό αλογάκι, με καλπασμό σε γάμμα λέγαν διέγραφε σκακιέρες, γάμμα ανάποδο και γάμμα αριστερό, το γράμμα γάμμα σκάλιζε και όργωνε παρτίδες, το αλογάκι  διέγραφε βασίλεια, και όποιο βασίλειο βίαια είχε διασωθεί, ξαναγυρνούσε τη νύχτα το αλογάκι, με μια λάμπα πάνω από την ασπρόμαυρη πεδιάδα και με το γράμμα γάμμα κατατρόπωνε αντιπάλους.

«Βασίλισσά μου, εμείς, οι ταπεινοί σας δούλοι, στρατιώτες, σήμερα βάψαμε τα άσπρα τετράγωνα μαύρα, τα αναγραμματίσαμε, μπερδέψαμε τους αριθμούς, στείλαμε τους τρελλούς ανιχνευτές, δεν φάνηκαν ακόμα, τον Βασιλιά κοιμίσαμε μέσα στον πύργο και τριγύρω σας βρεθήκαμε να σας προστατέψουμε και να προστατευτούμε. Το αλογάκι κάποιος τρελλός μας είπε ότι θα έρθει, κάποιος τρελλός από μιαν άλλη παρτίδα, και εμείς ταπεινοί  σας υπηρέτες προσδοκούμε τη σωτηρία του βασιλείου μας.»

Τότε η Βασίλισσα θλιμμένη, περιτριγυρισμένη από τα κοντά ξύλινα πλάσματα, αδυνατώντας έστω μια κίνηση να κάνει, όλα τα τετράγωνα καθώς έγιναν το ίδιο χρώμα, και δεν έβλεπε σωστά τα γράμματα και τις αριθμημένες διαδρομές, άκουσε από μακριά το αλογάκι να καλπάζει με το γράμμα γάμμα  και σάστισε. Εξαπόστειλε τότε και το τελευταίο της πιόνι ως τα πέρατα του βασιλείου, σ’ αυτή την παρτίδα της την ελάχιστη, να κατατροπώσει το αλογάκι που ερχόταν από πάντα και απειλούσε ολονών τα ξύλινα κεφάλια. Μέχρι τα πέρατα της ξύλινης σκακιέρας.

Μέρες μετά και ενώ η έρημη Βασίλισσα πάνω στη κατάμαυρη σκακιέρα εφιάλτες έβλεπε τα βράδια με το αλογάκι να νικά τον κύριό της , γύρισε πίσω μονάχα ένα πιόνι, ο τρελλός, βρίσκοντας μόνο νόημα αυτός στα μονόχρωμα και μπερδεμένα τετράγωνα του βασιλείου.

«Βασ- Βασίλισσα μου, ξυπνήστε τον εξοχότατο άντρα σας, να μάθετε κάτι φοβ- φοβερό, που μόνο εγώ κατάφερα να δω και να γυρίσω πίσω.  Βασ- Βασίλισσα μου τόσο καιρό ούτε είδα, ούτε άκουσα το αλογάκι, ούτε και τότε που μαύρα τα τετράγωνα οι στρατιώτες έβαψαν, μήπως μπερδέψουν τα φοβερά και άγρια  γάμμα, ούτε και τότε που τα γράμματα μπέρδεψαν , να χάσει τον ρυθμό του το αλογάκι. Βασίλισσά μου, όλη τη σκακιέρα διαγωνίως είδα με το ξύλινο μου βλέμμα, μέχρι το τελευταίο τετράγωνο αντίκρυ, μόνοι Βασίλισσά μου είμαστε, μόνοι μας, μόνοι, ούτε αλογάκι ούτε κανένας άλλος δεν είναι στην παρτίδα αυτή.»

Στο βασίλειο της σκακιέρας ένας τρόμος κυρίευε τους αυλικούς. Το αλογάκι τις νύχτες κάλπαζε γοργά, με το δεξί γάμμα, το αριστερό και το ανάποδο, διέτρεχε τετράγωνα και ο μύθος του αυτός χρόνια τα πιόνια φόβιζε.

Image
“Το τετράγωνο = το αίσθημα.
 Το λευκό πεδίο = το κενό πίσω από αυτό το αίσθημα” 
 Kasimir Malevich
Advertisements

Ayrilia, Το γράμμα (Π) που ξεχάστηκε

In δια γραφές,κατα γραφές,μυθο γραφές on 27/10/2012 at 4:06 πμ

Αυτή η Πόλη. Αυτή η Πόλη κάΠοτε. ΚάΠοτε άρχιζε από Π. Το γράμμα Π Περιείχε τα Παράθυρα, τα ΠερίΠτερα, τα Περιστέρια, τα Προάστια,  Περιείχε και τους Περαστικούς, τα Πεζοδρόμια, τα Πυροσβεστικά, τα ΠαλαιοΠωλεία, τα Ποδήλατα , τα ΠούΠουλα και τα Παιδιά. Αυτή η Πόλη κάΠοτε. ΚάΠοτε άρχιζε από Π.

Τα Παιδιά Παίζουν μόνα τους και Πάλι η Πόλη αυτό  το έχει ξεχάσει

Η Πόλη αυτή άρχιζε από Π. Όμως το ξέχασε μια μέρα και ξεκίνησε ν’ αναζητάει άλλα γράμματα.  Γράμματα του αλφάβητου.

Το γράμμα Φ της έλειΠε. Ο ΛόΦος ΦιλοΠάΠΠου δεν ήταν από καιρό στη θέση του.

-ΛόΦε Πού είσαι;

-Με λένε ΛόΦο ΦιλοΠάΠΠου και έχω Φύγει από την Πόλη.

Το γράμμα Κ ήτανε μακριά. Η Κηφισιά ήταν βόρεια, τα Κάτω Πατήσια πολύ Κάτω, άσε που δεν ήξερε πού βρίσκονταν το Κερατσίνι, οι Κουκουβάουνες και η Καλογρέζα.

Τα Παιδιά Παίζουν μόνα τους και Πάλι η Πόλη αυτό το έχει ξεχάσει

Το γράμμα Λ την μπέρδευε Πολύ.  Λεωφόροι εδώ, Λεωφόροι εκεί, κλωστές ολούθε μπερδεμένες. Δεν έβγαζε άκρη πού οδηγούσαν. «Οι Λεωφόροι υΠάρχουν για να εκβάλλουν σ’ αυτές μόνο δρόμοι και Παράδρομοι» έλεγε στην Πόλη μια υπερυψωμένη γέφυρα.  Που και κείνη οδηγούσε σε Λεωφόρο.

Η Πόλη σκεφτική, αΠοφάσισε να Περπατήσει. ΕΠέλεξε να Πάει στην Πειραιώς, μήΠως και κάΠοιο Π ξεΠεταχτεί τυχαία, ανάμεσα από τα κτήρια και τα εργοστάσια.  Μετά θα Πήγαινε στην Πατησίων. Πόσα Π θα εΙχαν ξεΠαγιάσει τη νύχτα, και Πόσα θα αΠλώνονταν μισοΠεθαμένα στις νεοκλασικές Παράγκες.  Μπορεί το Πολυτεχνείο, μπορεί το Πεδίο του Άρεως, κάτι τελοσπάντων με ένα τουλάχιστον Π.

Τα Παιδιά Παίζουν μόνα τους και Πάλι η Πόλη αυτό το έχει ξεχάσει

Το γράμμα Α ήταν δανεισμένο. Η Αττική το είχε από χρόνια διεκδικήσει. Η ΑρεοΠαγίτου το είχε λιθοστρώσει και η Πόλη αν και κάΠοτε το είχε οικειοποιηθεί, το καταδίκασε στον Άρειο Πάγο για κλεΠταΠοδοχή και ιστορική Παραφθορά.

Η Πόλη τότε δάκρυσε και ένα μικρό (α) έΠεσε απ’ τα μάτια της. Η  Πόλη το είχε αγαΠήσει Πολύ αυτό το γράμμα μα έΠρεΠε να συνεχίσει για να βρει ένα καινούργιο.

 Το γράμμα Ι το είχε Πάρει η Ιερά οδός, το γράμμα Μ τα Μελίσσια και η ΜητροΠόλεως, το Τ και το Ρ μαζί με όλες τις Πέτρες τα Πετράλωνα και η ΠετρούΠολη, το γράμμα Χ το Χαλάνδρι και το Χαϊδάρι. Το Αιγάλεω, Πέρα απ’ το Ι και το Λ, είχε Προλάβει το Γ, Το Ε και το Ω. Το γράμμα Β έλειΠε στη Βασιλίσσης Σοφίας, χρόνια ερωτευμένο με τη Σοφία, αΠοφάσισε να μπει στον τίτλο της, για έναν δρόμο. Το Σύνταγμα κρυφά και Πριν από διακόσια χρόνια, είχε Πάρει όλα τα Σ και τα είχε κάνει άρθρα και διατάγματα. Άσε που είχε  Πάρει και όλα τα Περιστέρια.

Τα Παιδιά Παίζουν μόνα τους και Πάλι η Πόλη αυτό το έχει ξεχάσει

Η Πόλη έτσι νύχτωνε χωρίς να βρει ένα γράμμα.  Τη νύχτα η στύλοι της ΔΕΗ δεν έσβηναν και κείνη μάταια δεν κοιμόταν. Το γράμμα Π μια για Πάντα ξεχάστηκε, μπορεί στον Παρθενώνα, στην Πνύκα ή στο Παναθηναϊκό στάδιο να είχε ΠαραΠέσει. Μπορεί να Πνίγηκε   στο λιμάνι της Πειραϊκής, Ποιός ξέρει, ή στα Παζάρια Που μάζευαν κάθε λογίς Πραμάτεια να Πουλήθηκε σε Προσφορά.

 Τα σκυλιά της Πόλης την λυΠήθηκαν. Της γάβγισαν από κάθε Πεζόδρομο και Πορεία, Παρκινγκ και Πλατεία μήπως και ξέχασε από κει να Περάσει για να ψάξει… Γάβγισαν και στους Περαστικούς και τους είΠαν για τη συμφορά Που βρήκε την Πόλη τους. Να ξεχάσει το γράμμα Π. ΜήΠως κάΠοιος το είχε Πάρει; Το είχε Παραχώσει  στο Πατάρι ή το είχε Παρατήσει στο Πορτ- μπαγκαζ ; Το είχε Πιεί στο Ποτό του; Το είχε Πατήσει με το Παπούτσι του;

Τα Παιδιά Παίζουν μόνα τους και Πάλι η Πόλη αυτό το έχει ξεχάσει

Το Πρωί η λύση ήρθε αναΠάντεχη. Το γράμμα Π της Πόλης κάΠοιος το είχε Πετάξει μακριά, Πολύ μακριά. Ήθελε να την εκδικηθεί και να Πάρει Πίσω το αίμα του. Γιατί η Πόλη είχε γεράσει και όχι μόνο το γράμμα Π είχε ξεχάσει, μα εΠίσης είχε ξεχάσει τους ανθρώπους της σε κάτι τσιμεντένιους Περιστερώνες, εΠιτοίχιους και εΠιδαπέδιους. Και οι δρόμοι ήταν σκοτεινοί ακόμα και τη μέρα, και η λαϊκή Πουλούσε σάΠια φρούτα που άρχιζαν μόνο από Π (Πατάτες δηλαδή και Πορτοκάλια) και οι άστεγοι, υΠαίθριοι άνθρωποι, Πληγώνονταν απ’ τις αιχμές του γράμματός της. ΚάΠοιος το Πήρε για υΠόστεγο μα δεν βολεύτηκε.  Έτσι ένας μετανάστης πήρε το γράμμα Π  για την Παραμονή του, αλλά η άδειά του δεν εκδόθηκε και το έδωσε σε έναν Πολιτικό. Εκείνος το Πέρασε για μισοτελειωμένη Πλατεία χωρίς δέντρα ή άνθη. Το άφησε μισοτελειωμένο και Προχώρησε. ΚάΠοιοι τότε Παράξενοι  πήραν το γράμμα Π και το έκαναν Παράθυρο . Μπορεί  βέβαια να μην ήταν ολόκληρο καθώς έλειΠε η μια του Πλευρά, Πέρναγε όμως από μέσα του λιγάκι φως.  Ακόμα και για Πεζοδρόμιο το είχαν Περπατήσει άλλοι.

Τα Παιδιά με δυο ρόδες κάναν το Π Ποδήλατο χωρίς τιμόνι, χωρίς σέλα. Το κάναν το Π Ποδήλατο και Παίζουν στο Προαύλιο. Μια ρόδα μπρος, μια ρόδα Πίσω, το κάνανε Ποδήλατο και Παίζουν μόνα τους και Πάλι

Το γράμμα Π αΠρόσμενα αΠήχθει είΠε η Πόλη. « Το γράμμα Π το ξέχασα μέρα  τη μέρα» είΠε η Πόλη Πάλι. «Το γράμμα Π, το γράμμα Π….( )οιό γράμμα εί( )α μόλις;»  Η ( )όλη  ()ροβληματίστηκε  καθώς ξέχασε (  )ως ξέχασε το γράμμα ( ). Το γράμμα ( ) για ( )άντα την  α( )οχαιρέτησε. Το γράμμα ( ) βρήκε τα ( )αιδιά και τους είπε για την ( )όλη,                             τους ( )εριστερώνες τις ( )ορείες, τα ( )άρκα και τις ( )λατείες. Τα ( )αιδιά τότε ( )ήραν το (  )         και ( )έταξαν.

Η  ( )όλη έμεινε χωρίς γράμμα  Χωρίς γράμμα έμεινε η ( )όλη Έμεινε η ( )όλη χωρίς γράμμα

Γράμμα χωρίς έμεινε η ( )όλη Χωρίς έμεινε η ( )όλη γράμμα ( )όλη γράμμα έμεινε χωρίς η

Από τότε μικρά α ( )έφτουν ( )ού και ( )ού α( )ό τα μάτια της ( )όλης , μικρά α  κυρίως σούρου( )ο  σε δρόμους ( )άντα  κύριους,  (α)καδημίας, (α)λεξάνδρας , (α)θηνάς.

Η  ( )όλη έμεινε χωρίς γράμμα  Χωρίς γράμμα έμεινε η ( )όλη Έμεινε η ( )όλη χωρίς γράμμα

Γράμμα χωρίς έμεινε η ( )όλη Χωρίς έμεινε η ( )όλη γράμμα ( )όλη γράμμα έμεινε χωρίς η

α

                             α                                                                                                                                    α

                             α                                                                                                                                    α

                              α                                                                                                                               

α

α

α